THE MERCK MANUAL MEDICAL LIBRARY: The Merck Manual of Medical Information--Home Edition
Tips for better results

Section

Subject

Topics

Wilms-tumor

Een Wilms-tumor (nefroblastoom) is een specifieke vorm van nierkanker.

Een Wilms-tumor ontstaat meestal bij kinderen jonger dan 5 jaar, maar komt af en toe ook voor bij oudere kinderen en in zeldzame gevallen bij volwassenen. Sporadisch ontstaat een Wilms-tumor voor de geboorte en treedt dan bij de pasgeborene aan het licht. In ongeveer 4% van de gevallen doet een Wilms-tumor zich in beide nieren tegelijk voor.

De oorzaak van een Wilms-tumor is onbekend, al kan in sommige gevallen een genetische afwijking een rol spelen. Kinderen met bepaalde aangeboren afwijkingen, zoals het ontbreken van de iris in de ogen of de te snelle groei van één lichaamshelft, beide mogelijk het gevolg van een genetische afwijking, hebben een verhoogd risico van een Wilms-tumor. De meeste kinderen met een Wilms-tumor hebben dergelijke herkenbare afwijkingen niet.

Symptomen en diagnose

Tot de symptomen behoren een gezwollen buik (er is bijvoorbeeld snel een grotere maat luiers nodig), buikpijn, koorts, slechte eetlust, misselijkheid en braken. In 15 tot 20% van de gevallen bevat de urine bloed. Omdat de nieren bij de regulering van de bloeddruk een rol spelen, kan een Wilms-tumor hoge bloeddruk veroorzaken. Deze tumor kan zich naar andere delen van het lichaam uitzaaien, vooral naar de longen. Aantasting van de longen kan tot hoesten en kortademigheid leiden.

Het eerste teken van een Wilms-tumor, een pijnloze massa in de buik van het kind, wordt meestal door de ouders opgemerkt. Bij lichamelijk onderzoek door de arts wordt vaak een zwelling (massa) in de buik van het kind gevoeld. Als een Wilms-tumor wordt vermoed, kan een echogram, een CT-scan (computertomografie) of een MRI-scan (magnetische kernspinresonantie) worden gemaakt om de aard en grootte van de zwelling te bepalen.

Prognose en behandeling

Bij vrij jonge kinderen, kinderen met een kleine tumor en kinderen zonder uitzaaiingen zijn de genezingskansen beter. Over het algemeen is een Wilms-tumor zeer goed te behandelen. Ongeveer 70 tot 95% van de kinderen met een Wilms-tumor overleeft, afhankelijk van hoever de tumor zich heeft uitgebreid. Zelfs bij oudere kinderen en kinderen met een uitgezaaide tumor is de prognose zeer gunstig. Een bepaald type Wilms-tumor (dat in minder dan 5% van de gevallen voorkomt) is echter minder gevoelig voor behandeling. Bij kinderen met dit type tumor, herkenbaar aan zijn microscopisch beeld, is de prognose minder goed.

Een Wilms-tumor wordt behandeld door de nier met de tumor te verwijderen. Tijdens de operatie wordt de andere nier geïnspecteerd om te zien of deze ook een tumor bevat. Na de operatie krijgt het kind chemotherapeutische middelen, meestal actinomycine-D, vincristine en doxorubicine. Kinderen met een grotere of uitgezaaide tumor worden ook bestraald. Soms kan de tumor in eerste instantie niet worden verwijderd. In dat geval worden eerst chemotherapie en bestraling toegepast en wordt de tumor verwijderd wanneer deze is geslonken.

Last full review/revision February 2003

Back to Top

Previous: Introductie

Next: Neuroblastoom

Figures
Tables
Disclaimer